In september kiezen de leden van PRO een nieuwe voorzitter. De Linker Wang vroeg de drie kandidaatvoorzitters om een pitch te schrijven waarom zij de beste voorzitter zouden zijn.
Ik ben Kitty Jong. Ik was van 2017 tot 2025 vicevoorzitter van de FNV. Daarvóór heb ik voor de PvdA in de gemeenteraad gezeten van mijn woonplaats Weesp.
De FNV is formeel geen politieke partij, maar in werkelijkheid is vrijwel alles wat een vakbond doet wel degelijk politiek. Ik had een grote portefeuille waar eerlijk delen en de samenleving rechtvaardiger maken de rode draad in was: sociale zekerheid, armoedebestrijding, de zorg, arbeidsomstandigheden zijn maar een paar van de onderwerpen waar ik verantwoordelijk voor was. Maar ook het klimaatakkoord 2019 en de energietransitie. Ik heb als vakbondsbestuurder de vakbeweging en de milieubeweging dichter bij elkaar gebracht. Rood en groen moeten namelijk samen optrekken om tot rechtvaardig klimaatbeleid te komen. Een uitgangspunt dat ik vele jaren luidkeels heb verkondigd. En laat dat nou net ook een van de opdrachten van PRO zijn.
PRO zit in mijn hart. PRO is de enige partij die onze samenleving en de wereld echt beter kan maken, en het oog op de bal houdt: het werk en inkomen van mensen. Én het klimaat en de aarde, en alle mensen en dieren daarop. PRO is een vereniging die verder moet ontwikkelen, groeien en diverser worden. Dat kan in deze prille fase alleen met een voorzitter die ervaren is in het leiden van een grote vereniging, samen met een hecht bestuurdersteam. Een voorzitter die de praktijk kent van het samenspel tussen de vereniging, de organisatie en politieke leiding. Een voorzitter die weet hoe je linkse waarden niet alleen uitspreekt, maar ook omzet in daden. En een voorzitter die weet hoe ledendemocratie verder kan ontwikkelen. Een vereniging besturen betekent niet alleen naar de leden luisteren, maar hen laten meebeslissen, ook als dat schuurt. Een vereniging besturen is een vak. Dat vak beheers ik en wil ik inzetten voor mijn geliefde partij.
Ik kom van de FNV en daar ben ik trots op. Het is de vakbond van mensen die werken, die hebben gewerkt én mensen die willen werken, maar langs de kant staan. Ik kén de mensen met een beperking en mensen in de bijstand die hard getroffen zijn door politieke besluiten waar ook links mee heeft ingestemd. Een partijvoorzitter heeft een dienende rol, maar biedt de politieke leider tegenwicht waar nodig. Ik zal alles doen wat in mijn macht ligt om te verhinderen dat – onder druk van rechts – opnieuw onze kwetsbare achterban in de uitverkoop gaat. Anders stellen onze waarden niets voor en is schaamteloos links een loze kreet.
Ik sta voor radicale inclusiviteit: een niet-vrijblijvende vertegenwoordiging van mensen van kleur, de LHBTIQ-gemeenschap, mensen met een beperking, jongeren en praktisch opgeleiden in onze gelederen. En vrouwen, want we hebben vrouwen nodig in leiderschap. Niet omdat zij zogenaamd ‘vrouwelijke kwaliteiten’ hebben, maar omdat zij weten wat uitsluiting betekent en wat inclusie vraagt. Omdat zij begrijpen hoe systemen werken en wie daarbuiten valt. Omdat de arbeider van nu vaak een vrouw is – en vaak een vrouw van kleur. Omdat klimaatverandering niet genderneutraal is. Maar ook omdat vrouwen andere vrouwen kunnen vertegenwoordigen én mobiliseren.
Daarom moet er nu voor een vrouw worden gekozen als eerste voorzitter van PRO. Niet als symbool, maar als daad. Niet omdat mannen geen goede leiders zijn, maar omdat het niet meer verdedigbaar is dat leiderschap in een inclusieve beweging vanzelfsprekend mannelijk is. En laten we eerlijk zijn: met een man als fractieleider in de Eerste Kamer, de Tweede Kamer én in Europa is het mannenquotum bij Progressief Nederland allang bereikt.
Kortom: met mij krijgt PRO een vrouw als voorzitter die weet wat besturen is, die haar rol kent, die kan verbinden, activeren, en laagdrempelig bereikbaar is voor leden en vrijwilligers in het hele land. En die een speciale plek in haar hart heeft voor onze kwetsbare achterban.