Ik sta voor het raam. De zon ruist door de gordijnen en de wind schijnt naar binnen. Het is nog net ochtend, waarschijnlijk is het zondag, ik ben de dagen een beetje kwijt. Ik heb geslapen – lang, denk ik. Ik ben namelijk gelukkig, getrouwd en op huwelijksreis. Dan slaapt men goed, en veilig. Mijn vrouw zit achter mij. Ze schildert. Misschien schildert ze mij, dan hoop ik dat ze dat doet met streken waar haar onstuimige liefde uit spreekt, alsof ze me overal tegelijk wil vasthouden – mij, maar ook dit raam, deze planten, deze gordijnen. Onze hele binnenkamer.
Ik heb een verrekijker in mijn hand waarmee ik naar de boten buiten staar. Moet je je indenken: die mensen op het schip hebben geen idee dat ik hier ben, dat ik ze zie van dichtbij, vanachter mijn raam, mijn gordijn. Soms draai ik me om op mijn stoel en bestudeer mijn vrouw door de lenzen, ieder rimpeltje, iedere moedervlek, iedere haar op haar hoofd. Als ze het zat wordt, mijn staren en mijn verschuilen achter een koude kijker, dan loopt ze naar me toe, drukt haar ogen tegen beide glazen, zodat ik door haar wordt aangestaard in het kwadraat. Tot een van ons in de lach schiet, zij meestal als eerste.
Straks zullen we naar buiten stappen, samen kijken naar de boten. Er is een goede viskraam op de hoek. Misschien gaat het regenen, dan zullen we samen schuilen onder haar paraplu, en zal ik iets door mijn knieën zakken. Maar nu wil ik eerst nog even staren. Een vrouw loopt voorbij, een dochter, twee hoeden. Zij zijn buiten, ik ben binnen. Zij lopen, ik zit stil. Een raam scheidt ons, meer niet. Ik trek het gordijn wat dichter naar me toe en om mij heen. Het is nog geen tijd om gezien te worden, vind ik, behalve door haar. Ik ben van haar. En zij van mij, maar ik net iets méér van haar.
We zullen een dochter krijgen. We zullen een thuis zijn.
Maar eerst kijken we samen naar buiten, zijn we samen binnen. We verstoppen ons achter de gordijnen, zij, ik en haar beeld van mij.
Mirjam Deckers