Redactioneel – juli 2008

Religie in de publieke ruimte

Wie vanuit religieuze overtuiging deelneemt aan het publieke leven, moet zich bijna verontschuldigen dat zij of hij niet de democratie of de scheiding van kerk en staat wil afschaffen (zie de tekening van Maarten Wolterink). Het imago van religieus ge├»nspireerde mensen (ik durf ook al bijna niet meer gewoon ‘gelovigen’ te schrijven of te zeggen) is niet echt gunstig. ‘De kerk’ of ‘de islam’ zou onwenselijke invloed op het openbare leven willen. Of je nu ‘vrijheid’, de rechtspraak, gelijkheid van man en vrouw, euthanasie of gezondheidszorg wilt verdedigen, op alle terreinen worden religies ervan verdacht dat ze ongewenste standpunten en beperkingen zouden willen opleggen. En als je bekent dat zo’n religie je ook inspireert bij het inrichten van je leven en je politieke en maatschappelijk handelen, gaat het vervolg van de discussie niet zelden over al het onheil dat ‘die religie’ in heden en verleden teweeg heeft gebracht. Of men doet er het zwijgen toe. Tegelijkertijd staan vrijwel alle politici pal voor de vrijheid van godsdienst. Gelukkig. Als ik zo dom wil zijn om ergens in te geloven, dan mag dat.
Tijdens het debat over ‘Religie in de publieke ruimte’ is gezocht naar manieren waarop de politiek, in het bijzonder GroenLinks, zou kunnen omgaan met religies. Daar is veel waardevols aangedragen waarmee niet alleen GroenLinks zijn voordeel kan doen. Daarom besteden we er ruim aandacht aan in dit nummer. Amerikaans presidentskandidaat Obama heeft in een spraakmakende rede over de verzoening van religie en politiek voorgesteld om opbouwender en met meer respect voor individuele overtuigingen met elkaar in gesprek te blijven en te zoeken naar een taal waarin we elkaar kunnen blijven begrijpen en ook zinvol discussies over standpunten kunnen voeren. De bijzondere kwaliteit van de rede en omdat politiek filosoof Theo de Wit deze rede tijdens de debatdag uitvoerig en met instemming behandelde, gaf aanleiding om een ruime samenvatting ervan naast het verslag te publiceren.
Verder veel aandacht voor kerken in dit nummer, tenslotte de meest zichtbare religieuze instituten in de publieke ruimte. De nieuwe voorman van de Raad van Kerken vertelt wat zijn plannen zijn en zal in de komende nummers van De Linker Wang een dagboekje gaan bijhouden waarin hij verslag doet van zijn vorderingen. Migrantenkerken zijn doorgaans veel minder zichtbaar, maar des te belangrijker is hun aandacht voor mensen die zelf net zo onzichtbaar zijn, blijkt uit een reportage van Cor Ofman. Erica Meijers onderzocht de lange weg van de Nederlandse kerken van steun naar afwijzing van de Zuid-Afrikaanse Apartheid. Die geschiedenis roept de vraag hoe lang het zal duren voor de uitnodiging tot dialoog van een groep Islamgeleerden wordt opgepakt, want de reacties erop blijken tot nog toe mager. En er is inspiratie te halen uit de Metamorfosen van Erik Borgman, ook voor politiek handelen vanuit geloofsinspiratie, volgens John Veldman.

En voor wie nog geen vakantiebestemming heeft, bieden de middenpagina’s misschien uitkomst.

Redactie en stuurgroep wensen u een inspirerende zomer!
Herman Radstake
eindredacteur

  • Over de Linker Wang

    De Linker Wang is de werkgroep voor religie en politiek van GroenLinks en staat voor politiek met compassie. De Linker Wang wil vanuit religieuze en levensbeschouwelijke bronnen de compassie met mens en leefomgeving omzetten in politiek handelen. We doen dat door te informeren en door gesprek te faciliteren.

  • Oproep aan GroenLinks: doe niet mee met 2G

    Het bestuur van De Linker Wang roept de Tweede Kamerfractie van GroenLinks op om niet in te stemmen met 2G-maatregelen. De maatregelen schenden waarden als menswaardigheid en gemeenschap.

  • Jubileumsymposium uitgesteld

    Het jubileumsymposium wordt verplaatst naar het voorjaar van 2022. We vinden het niet verstandig om het symposium op dit moment door te laten gaan.